Surnia ulula (Monica Bellucci Bagien Biebrzańskich)

     Po okresie zdrad (tak można nazwać moje bielikowe wypady na zaprzyjaźnione stawy w Bartołtach Wielkich), zew zaczął odzywać się we mnie i przywoływać do rozsądku. "Zapominasz o mnie" bębniło mi w uszach, z każdym tygodniem coraz mocniej. Biebrza upominała się o należne jej zainteresowanie, zwłaszcza po miłosnych wyznaniach z wcześniejszych odsłon mojej strony. W Internecie (strona Avestom), czytałem nasilające się wiadomości o pojawieniu sowy jarzębatej, co okazało się nie byle jakim wydarzeniem. Całe wręcz zastępy ornitologów, wyruszyły na Bagna Biebrzańskie w poszukiwaniu jednego przedstawiciela tego gatunku. Pomyślałem więc, że jeśli ludzie jeżdżą i czasem mają fart wypatrując to stworzenie, to może i mnie się uda. Zwłaszcza, że sów nie widuje się często, a już na pewno nie jarzębate. A jeśli jeszcze mógłbym zrobić jej zdjęcie, to już w ogóle sukces. Wymyśliłem więc, McDonald dla dzieci (po trasie w Łomży) i dawno odkładany zalot do Dolistowa. Zapakowałem moje kobietki w samochód i wio. Zajrzeliśmy tradycyjnie na wiźnieńskie "Bieliki". Były, a jakże! Co prawda poza zasięgiem dobrego zdjęcia, ale zawsze. Upewniwszy się, że mają się dobrze i są w stałym rewirze, ruszyliśmy na Bagno Ławki. Tu spodziewaliśmy się kilkukrotnie stwierdzonej SURNI. Uprzedziłem moich niedoświadczonych w sowach, obserwatorów pokładowych, że wjeżdżamy w rejon występowania rzadkiego przyrodniczego zjawiska. Cały carski trakt od Laskowca, przejechaliśmy w ciszy i skupieniu, wytężając wzrok, za czymś bliżej nieokreślonym i znanym mi tylko z przewodników.
NIC! Nawet jednego ptaszka, choćby tradycyjnego wróbelka! Nic! Zwątpienie mnie ogarniało. Pora jeszcze nie taka ostatnia, w pół do trzeciej, ale cienie już długie i praktycznie ciemno na dobre zdjęcia. Ach ta jesień. Za późno wyjechałem - pomyślałem.